W grach wolimy do piachu czy happy end ?

¦mierć gracza (przymusowa np "Wietnam 1968-1969")

Jak ja to lubie :D
U mnie najlepesz było by ukazanie okrucieństwa wojny... Myśle że do myślenia dawało by "uziemienie" bohatera np. na wózku... myśle e to gorsze od śmiwerci męczyć się przez lata... Zakończenie które by dawało do myślenia, głębszych refleksji oraz ukazania całej prawdy o tych błahych powodach konfliktów...

Ja preferowałbym zakończenie zmuszające do refleksjii lecz trochę inne...
Koniec wojny, gracz fizycznie wychodzi w dobrym stanie, lecz psychicznie jest wykończony. I tu jakaś cutscenka jak opowiada jak w koszmarach przypominają mu się wydarzenia z tamtych dni itp. W końcu popełnia samobójstwo lub umiera na atak serca.
Dobre?

Zakończenie z Res'a było happyendowo-tragiczne. Wyspę wyzwolili, jednak Wiktor dostał z tanka Podsumowaując jest ono bardziej tragicznie, dlatego, że jak się okazało Guba zaatakował po raz drugi 2 lata później.

Co do samej ankiety jestem również za refleksyjnym.

Ja bym wolał, żeby to zależało od gracza, czyli w zależności od tego jak będzie grał tak kampania się skończy. Tak jak na przykład w kampanii "Vietnam 1969" autorstwa Spanky'ego-G. Kampania kończyła się albo dobrze, czyli gracz wraca jako bohater wojenny, źle - gracz wraca do domu, ale z naganą i innymi podobnymi i trzecie i ostatnie, czyli gracz zostaje schwytany przez Vietcong i reszte życia spędza w obozie.

Nieliniowa kampania rules! Ale zakończenia refleksyjne też dobre.

Mam własny pogląd na refleksyjność.
Uśmiercenie bohatera na siłę po tym wszystkim co gracz przeszedł jak dla mnie pachnie łajdactwem: gracz ginie mimo że nie popełnia żadnego błędu - po prostu jako statysta w cutscence.
Najlepiej człowieka pogrążyć nie uśmiercając go, ale pokazując, że wszystko co robił było g* warte: po wielkiej bitwie będzie następna, a po niej jeszcze jedna i tak bez końca.
I w tym momencie gracz opuszcza swoją postać już na dobre, pojawiają się credits, a wojak pozostaje sam pośród szaleńczej wojny, nadchodzącej kontrofensywy, zgliszcz i łun pożarów itp.
Mnie bardzo podobał się sposób narracji i zakończenia w "cieńkiej cyerwonej linii", tam wojna sprawiała wrażenie jakby nigdy nie miała się skończyć - kto oglądał zrozumie. Kompania braci też jest niezłym wzorem.

Mam własny pogląd na refleksyjność.
Uśmiercenie bohatera na siłę po tym wszystkim co gracz przeszedł jak dla mnie pachnie łajdactwem: gracz ginie mimo że nie popełnia żadnego błędu - po prostu jako statysta w cutscence.
Najlepiej człowieka pogrążyć nie uśmiercając go, ale pokazując, że wszystko co robił było g* warte: po wielkiej bitwie będzie następna, a po niej jeszcze jedna i tak bez końca.
I w tym momencie gracz opuszcza swoją postać już na dobre, pojawiają się credits, a wojak pozostaje sam pośród szaleńczej wojny, nadchodzącej kontrofensywy, zgliszcz i łun pożarów itp.
Mnie bardzo podobał się sposób narracji i zakończenia w "cieńkiej cyerwonej linii", tam wojna sprawiała wrażenie jakby nigdy nie miała się skończyć - kto oglądał zrozumie. Kompania braci też jest niezłym wzorem.

Grałeś w moją kampanię SF -1967 ? Do zassania na ofp.bmj.pl